|
Beste lezers,
Dit is
het verhaal van mijn paard Ramondo (Ram). Ram is een schimmel ruin
van 17 jaar oud en wij zijn nu zo’n 14 jaar samen. Ongeveer 5,5 jaar
geleden begon Ram linksachter kreupel te lopen. Nou goed, eerst een
tijd stappen en weer opnieuw proberen, maar de klacht kwam steeds
terug. De dierenarts erbij gehaald, diverse onderzoeken en
buigproeven gedaan en uiteindelijk werd er geconstateerd dat hij uit
zijn rug zou moeten komen. Er werd mij geadviseerd om hem te laten
kraken. Dit advies heb ik opgevolgd en ben met hem naar de kraker
geweest.
Ik vond
het een erg naar gezicht dat kraken. Hij kreeg van tevoren wel een
spierverslapper om te ontspannen en vervolgens werd er met zo’n
losse rubber kop van een hamer (die ook wel gebruikt wordt door de
stratenmakers) op zijn wervels geslagen. Nadat hij was behandeld
moest ik eerst 2 weken aan de hand kleine voltes stappen en daarna
weer langzaam opbouwen. Ik moet zeggen dat wij daarna weer een hele
tijd lekker hebben gereden, maar na verloop van tijd begon hij weer
onregelmatig te lopen. Nog een keer naar de kraker omdat het de
eerste keer toch wel goed had geholpen. Ik heb in de tussentijd
zelfs een nieuw zadel laten aanmeten zodat hij daar in ieder geval
geen last van zou hebben. Maar na deze behandeling werd hij sneller
kreupel en heb ik weer de dierenarts erbij gehaald. Al met al ben ik
met deze onderzoeken 2 jaar bezig geweest en heb ik hiervan bijna
1,5 jaar gestapt.
Uiteindelijk hebben wij Ram in Emmeloord laten behandelen, eerst
buigproeven gedaan en daarna foto’s laten maken. Helaas was de
uitslag van de foto’s erg teleurstellend. Ram had linksachter in
zijn kogel last van artrose in de hoogste categorie en er waren wat
losse botsplinters te zien. Het rechter achterbeen heb ik niet laten
fotograferen maar volgens de behandelende arts zou daar dezelfde
diagnose uitkomen. Het advies dat ik kreeg was dat ik Ram kon laten
opereren omdat ik zo niet meer met hem zou kunnen rijden. Het
slagingspercentage van deze operatie was echter minder dan 50% en
hij zou een hele tijd stalrust moeten krijgen. Na alle risico’s te
hebben afgewogen, heb ik besloten om hem niet te laten opereren en
heb ik hem af laten keuren. Maar ja wat doe je met een paard waar je
niet op kunt rijden?
Omdat ik
hem absoluut niet af wilde laten maken heb ik hem overgenomen van de
verzekering en hem in een heus paardenrusthuis geplaatst. En wel in
rusthuis Salland in Drenthe. Hier kon Ram overdag lekker met een
vaste groep rusthuispaarden in de wei lopen en in de avond stond hij
weer op stal. Er staan hier over het algemeen paarden die van hun
oude dag genieten. In totaal heeft Ram hier 3 jaar gestaan totdat ik
in maart dit jaar een clinic bij ons op stal heb bijgewoond van
Antoine. Aan het einde van de clinic heb ik Antoine het verhaal van
Ram verteld en gevraagd of ik überhaupt een keer met Ram mee zou
kunnen rijden. Antoine verzekerde mij dat Ram met 10 minuten weer
goed zou lopen. Nou dat laat ik mij geen 2x zeggen natuurlijk. Ik
heb Ram het volgende weekend opgehaald en ik ben begonnen met heel
rustig om de dag te longeren (op de manier van Antoine), zodat ik de
volgende clinic in april mee zou kunnen doen. Na een korte maand heb
ik de clinic bij Antoine gereden en….. geen stap kreupel! Ik rij nu
regelmatig bij Antoine en Ram gaat steeds beter lopen, hij is
ontspannen, voorwaarts, ruim en recht. Als ik die clinic in maart
niet had bijgewoond had Ram waarschijnlijk nog steeds in het
rusthuis gestaan.
Antoine,
bedankt voor alle hulp.
Ellen de
Weger (Veldboom, Zeewolde)
|
.JPG)
YULAN SCHOLLIERS
Hallo,
Ik ben Yu-Lan Scholliers. Ik ben 15
jaar en woon in Brugge.
Mijn verzorgpony heet Winnetou. Winnetou is een 11-jarige ruin, met
de BRp’er Nabor als vader.
Ik ben via mijn toenmalige instructrice in contact gekomen met
Winnetou. Zijn eigenaar zocht destijds een tijdelijke berijder voor
Winnetou, hij stond toen nog te koop, en moest in conditie blijven.
Zo gezegd,zo gedaan. Ik reed hem, en er kwamen enkele kopers kijken.
Het rijden zelf ging niet slecht, maar ik had het gevoel dat er iets
ontbrak wat betreft rijtechnisch, maar ik stond daar verder niet bij
stil. Op een dag kwamen er kopers, die meteen weg waren van hem. Ze
besloten hem te kopen maar eerst moest hij gekeurd worden.
De uitslag was niet goed, hij werd
afgekeurd. Het medisch verslag luidde als volgt:
Beweging:
Stap en draf op de rechte lijn
op harde bodem: Ok, geen manken
Draf op de volte op harde bodem: Lichtjes mank linksvoor op de
linker volte
Buigproef kogel linksvoor: Positief, nu duidelijk mank linksvoor op
de rechte lijn
Buigproef kogel rechtsvoor: Negatief, geen manken
Besluit:
Mank linksvoor waarschijnlijk ten gevolge van beginnende proximale
insertiedesmitis M. Interosseus.
( Een beginnende peesontsteking).
Behandeling:
Er werd aanbevolen de pony 8 tot
12 weken rust op stal of kleine paddock/weide (waar draf en galop
niet mogelijk zijn) te geven. Dit gecombineerd met dagelijks
stapwerk aan de hand. Geen vrije beweging op de weide toegelaten
gedurende deze periode!
Controle na deze periode. Indien de pony correct loopt, kan dan
geleidelijk aan terug licht werk hervat worden over 2 maanden tijd.
Zo waren we weer bij af.
De kopers waren niet meer geïnteresseerd en Winnetou moest een
tijdlang op rust. Ik ging terug vaker bij m’n instructrice rijden en
ik hoorde niets meer van Winnetou.
Tot op een zekere dag, nadat ik had besloten niet meer bij m’n
toenmalige instructrice te rijden, belde Winnetou’s eigenares me op.
Ze vroeg me of ik licht werk wilde doen met Winnetou.
Voor de tweede maal begon ik weer
met Winnetou te rijden. In het begin stelde het rijden niet veel
voor. Het waren korte wandelingetjes in stap en draf op een stevige
ondergrond.
Na een tijdje mochten we weer ‘het werk’ hervatten. Dat hield in dat
we wel mochten dressuren, niet té intensief, maar springen moesten
we nog terzijde laten.
Het rijden ging in het begin wel
goed, maar na een tijdje kregen we steeds meer miscommunicaties, en
het rijden was geen lekker uitje meer, maar puur ‘beweging geven’.
We genoten beide niet meer van het rijden. Ook Winnetou was moeilijk
in omgang, en liet hem niet aanraken aan z’n hoofd,oren en een deel
van z’n nek.
Op een gegeven moment kwam ik weer op de site van Antoine terecht,
die had ik vroeger al eens gelezen, via m’n instructrice. Ik las de
site weer eens door, en besloot dat dit de oplossing zou moeten zijn
voor onze problemen.
Ik mailde Antoine, en al heel snel
kreeg ik een mailtje terug dat we dezelfde maand (februari), al op
stage mochten.
De eigenaars van Winnetou waren direct overtuigd, hun zoon had
vroeger ook nog les gevolgd bij Antoine met zijn paard. M’n ouders
overtuigen ging ook.
Toen liet ik m’n vriendin de site zien, en direct reageerde ze
positief! Daardoor kwam het dus dat we met z’n tweeën op stage
gingen in februari.
Ik kreeg te horen van Antoine dat Winnetou rechtsgebogen was, met
alle gevolgen van dien. We werkten de eerste stage vooral aan de
ontspanning, waar ik dus nog nooit echt aandacht aan had besteed. Ik
dacht dat ontspanning er ook was als ik hem naar beneden reed. Niet
dus.
Thuis oefenden we verder op die
ontspanning, en al gauw vertrokken we weer op stage. Deze keer
hadden we meer aandacht besteed aan de aanleuning.
Het gevoel was heerlijk. Winnetou ontspande in een gelijke
aanleuning en hij kwam direct in de hand, terwijl er daar vroeger
veel gepruts met de teugels aan te pas kwam.
Weer oefenden we thuis verder, maar intussen kregen we ook les om de
twee weken in Maldegem. Ik kreeg al wat meer mee van het
rechtrichten en het ging altijd super.
Nu zit ik dit verslag te typen op onze laatste stage in Aspelare.
Morgen is de laatste dag. Wat is Winnetou vooruit gegaan. Het
rechtrichten hebben we al goed onder de knie en ook de aanleuning is
goed. We gaan echt met sprongen vooruit!
Winnetou is ook heel veel verbeterd in z’n omgang. Van hoofdschuwe,
lusteloze pony is hij veranderd in een attente, leergierige en al
veel minder hoofdschuwe pony. En ook ik ben veranderd. Ik heb
geleerd geduld en respect te hebben, alles heeft immers tijd nodig.
Antoine, super bedankt!!!!!
|
|
INEKE UIT WOUBRUGGE
Beste lezer,
Van 20 t/m 23 juli 2005
was ik met mijn 5-jarige merrie (Engels volboed/Holsteiner) op stage
bij Antoine. Dit was niet omdat mijn paard iets mankeert. Mijn paard
is prima, echter ik ben pas sinds een half jaar eigenaar en met de
africhting begonnen. Het is natuurlijk fantastisch om dat direct
vanaf het begin goed te doen.
De trainingen vonden
tweemaal daags plaats, de duur hing af van de vorderingen. Soms was
een half uurtje genoeg, soms duurde de les iets langer. Ik heb
immens veel geleerd. Na 2 lessen had ik het volledig door en voelde
exact aan wat een paard doet en hoe ik daarop moet reageren. Antoine
blijkt als geen ander de klassieke rijkunst te beheersen en: hij kan
het ook goed overbrengen aan een leerling!! Hij doorziet de anatomie
en fysiologie van het paard en weet dat in te bouwen in zijn lessen.
De theorie erachter is te
lezen in de oude boeken van Reiner Klimke en Oliviera. In feite kun
je heden ten dage deze prachtige rijkunst ook nog zien in Wenen.
Daar mocht ik onlangs de zgn. "Morgenarbeit" meemaken. Geen show,
maar pure training van de Lippizaners. Nu ik bij Antoine weer verder
bijgeschoold ben, wil ik opnieuw naar Wenen. Ik denk dat ik nu nòg
meer zal opsteken van het kijken naar deze oefeningen. Met mijn
paard ga ik in november a.s. weer een paar dagen naar Antoine. Ik
heb nu voldoende 'bagage' in huis om op een goede en eerlijke manier
met mijn paard te trainen. Het maakt het paardrijden nog leuker dan
het al was.
Antoine : bedankt!
Ineke de Graaf
Woubrugge (NL)
|
|
|
LISETTE MET
BONANZA
Mei 2001 paard
gekocht van een manege, waar ik les kreeg (het paard was het laatste
jaar soms kreupel, maar na rust herstelde hij weer).
Na 8 maanden
was hij kreupel rechts voor, linkerachterbeen ook
niet goed. Dierenarts erbij en hij constateerde dat het in de oksel
zat, 2 weken been afgespoten met koud water, niet hersteld,
dierenarts er nogmaals bij, die adviseerde naar een andere kliniek
te gaan, met scan van de pees, hier niets afwijkends aan.
Moest gaan rijden,
bleef kreupel lopen, naar andere dierenarts, die constateerde na
plaatselijke verdoving, dat het in de voet moest zitten, een naald
net boven de kroonrand werd er in gestoken, er liep water uit i.p.v.
gelei. Constatering: hij maakte geen gewrichtsvloeistof aan door
waarschijnlijk een ontsteking, de dierenarts gaf Bonanza een
injectie in de voet, ook zelf daarna met plantaardig spul gespoten
in de borst, na 1 week rust 5 weken goed gelopen, hierna weer
kreupel,nog steeds met plantaardig spul aan het spuiten, nogmaals
een spuit in de voet, na 6 weken nog niet goed, naar kliniek waarbij
paard op dat moment goed liep.
Er werden van alle
4 de benen foto's gemaakt, waarbij geconstateerd werd, benen achter
spat, beide voorvoeten geen goede hoefkatrol, en
kraakbeen aan het verbenen, advies: afscheid nemen of nog lang
aan tobben, of paard op de wei zetten met zenuwsnede. Omdat er werd
gezegd dat de kreupelheid weer terug zou komen, de zenuwsnede
gedaan, in november 2002. Daarna weer heel langzaam begonnen met
rijden, april 2003. Toch af en toe nog kreupel, dan weer rust.
Nu met mijn
nieuwe paard Rocky kreeg ik ook problemen en bij een dierenarts
geweest. Nu had ik besloten een aantal lessen bij Antoine De Bodt te
volgen, maart 2005 voor het eerst. Het bleek dat mijn paard enorm
scheef was. Antoine constateerde dat de problemen van de kreupelheid
vanuit de rug kwam, waardoor hij rechtsom onregelmatig liep. Na een
stage in Belgie bij Antoine heb ik ook 1 maal een les met Bonanza
gevolgd,1 juli 2005. Zo goed heeft hij nog nooit gelopen, nu een
aantal keren per week rijden, en aan de dubbele longe waarbij het
heel goed gaat nu!
Als ik eerder van Antoine had geweten, had dit
mij en mijn paard veel leed kunnen besparen, afgezien van alle
kosten.
Lisette |
|
KHALIEF
(G.Ramiro
Z. x Nimmerdor) 12 JAAR
Een jaar geleden
gingen mijn vriend en ik opzoek naar een leerpaard van minimaal
z-niveau. Ons oog viel op Khalief, een 12 jarige ruin.Tijdens de
testritten vroeg ik me af of het paard wel echt z geklasseerd was,
want het paard was nou niet bepaald soepel te noemen. Mijn vriend
was vanaf het eerste moment verkocht en wilde hem graag kopen. Het
leek ons verstandig om hem eerst te laten keuren. Tijdens de
klinische keuring bleek dat Khalief op de rechter volte
onregelmatig liep. Vervolgens heeft de dierenarts hem rondom op de
foto´s gezet. De foto´s zagen er niet erg rooskleurig uit. Bij
beide voorbenen van Khalief werd degeneratie van het straalbeentje
geconstateerd (het ene been hko fase 2, het andere been hko fase
3). Ook bleek uit de röntgenfoto´s dat Khalief artrose had. De
dierenarts wilde het paard niet goedkeuren, maar ook niet helemaal
afkeuren. Volgens hem had Khalief een sterk karakter, waardoor hij
ondanks deze gebreken nog ongeveer 2 à 3 jaar op het lagere
niveau in de sport mee zou kunnen lopen. Een beetje ontgoocheld
gingen wij met een lege trailer weer naar huis. De eigenaren van
Khalief hadden de tranen in de ogen staan. Hoe konden zij nu nog
een goede plek voor hun paard vinden nu bleek dat de foto´s zo
slecht waren? Niemand zit te wachten op een kneusje die nog maar
een paar jaar mee kan. Ik wist dat er een Belgische trainer
bestond, die beweerde dat hoefkatrol niet bestond. Dus we hadden
Khalief nog niet helemaal uit ons hoofd gezet. De volgende dag
hadden wij weer contact met de eigenaren van Khalief die inmiddels
fors waren gezakt in de prijs. Nu het financiële risico niet meer
zo groot was en met de wetenschap dat er een trainingsmethode zou
bestaan die hoefkatrol bestrijdt, hebben we Khalief toch gekocht.
Tijdens de lessen van Antoine bleek, dat Khalief extreem
linksgebogen was. Inmiddels krijg ik het systeem steeds beter
onder de knie en is Khalief 100% zuiver, ook op de rechter volte.
We zullen nog jaren lang plezier van dit paard kunnen hebben!!
Dankzij de verkeerde diagnose van de dierenarts hebben we een
schitterend sportpaard voor een prul van een prijs kunnen kopen,
maar de vorige eigenaren hebben door deze misser van de dierenarts
veel verdriet gehad en zijn ook in financieel opzicht de dupe
geworden!!
Margriet
Wanningen
|
BRIGITTE
FOWLER
 Ik
ben sinds september 2002 met deze haflinger in training volgens de
methode van Antoine.
Ik
gaf zijn toenmalige eigenaresse les en reed hem een aantal keer in
de week. De haflinger heeft sinds die tijd nooit meer kreupel
gelopen. Later begreep ik dat hij in mei/ juni 2002 bij de
dierenkliniek in Bodegraven was geweest en de diagnose hoefkatrolontsteking
was gesteld. Aan beide voorbenen in derde en vierde graad, zoals zij
dat omschrijven. Hij heeft die zomer een aantal weken/ maanden op
het land gestaan. In kliniek Bodegraven werd tegen de eigenaar
gezegd dat het beter was hem niet meer te rijden. Na een tijd hem
getraind te hebben heb ik hem in november 2003 gekocht. Mijn twee
andere paarden zijn verzekerd, dus ik wilde hem ook in de
verzekering.
Afgelopen
augustus heb ik hem klinisch laten keuren door een dierenarts. Lees:
hij werd volledig goedgekeurd! (buiten het feit dat hij
haflinger is en een klein beetje moest afvallen, welke haflinger
niet?) Mijn haflinger is nu ook weer verzekerd. U begrijpt dat zowel
de haflinger (is inmiddels ruim 8 jaar) als ik blij zijn met uw
methode.
Bedankt!
Groet,
Brigitte
|
|
CASAL
26 juni 2002 is
Casal onderuit gegaan op het weiland. Daar hij met zijn
linkerachterbeen trok, hebben we hem rustig laten staan en zijn
been afgespoten met koud water. Onze eigen veearts was op stal, en
die gaf advies hem zeker een maand of twee stil te zetten. Na twee
maanden geen verbetering, dan zou ze weer langskomen. Na twee
maanden weer geen verbetering en weer twee maanden stilgezet. Er
kwam inderdaad geen verbetering en we werden doorgestuurd naar de
Uithof te
Utrecht.(okt 2002) Wel een kanttekening hierbij, Casal kon niet
meer goed plassen. Dus er was wel enige spoed bij. Daar waren ze
vanaf het eerste
 ogenblik niet echt positief. Casal moest
anderhalf uur op de monsterbaan En het was niet om aan te zien. Op
het zachte was het helemaal erg. Er kwamen steeds meer witte
jassen bij en de een wist het nog beter als de
ander. Ik
reed hem niet goed, (ik had nog nooit op Casal gereden) Casal
stelde zich aan,
was werkmoe, lui enzo enzo. Uiteindelijk
na veel vijfen en zessen kwam de mededeling, weer twee maanden
stil zetten en als dat
niet werkt...Einde oefening.
Wij zijn 23 oktober
2004 met ons paard Casal bij u geweest, een paar dagen voordat hij
naar het slachthuis zou gaan. Nu hij staat nog steeds springlevend
en wel bij ons op stal. En heeft meer babbels dan wij bij elkaar.
Kortom, hij doet het geweldig. Ook onder het zadel. Heeft
duidelijk lol in het werk, en als ik het het zadel aankom heeft ie
duidelijk zin om te werken. En loopt voor geen meter kreupel, of
trekt met zijn achterbeen. Dank u wel voor uw hulp. Casal is
hierdoor trouwens ook een kleine 30 kilo aangekomen en dit staat
hem bijzonder goed
Met
vriendelijke groet
Anita
Zoet
Oosterbeek/
NLD
|
|
EIGENAAR
HOEFKATROL PAARD
"Ik heb Antoine jammer genoeg pas leren kennen
toen bij mijn tweede paard hoefkatrol werd vastgesteld;
Ramses is ondertussen niet meer. Toen mijn huidig paard
terug zuiver ging lopen na een sessie met Antoine was ik
tegelijk zeer blij maar ook ontroostbaar. Het besef dat
ik mijn paard had kunnen redden en dat ik het probleem
er zelf ingereden had kwam hard aan. Alleen hoef ik niet
meer te leven met de schrik dat mijn paard hoefkatrol
zou kunnen krijgen! En daar ben ik blij om!"
L.D.B.
|
|
|
TE
LAAT
Hallo,
Ik ben Saartje en ik ben 14j. en ik heb een jaar of twee geleden een
paardje gehad met hoefkatrol. Het was een schat van een paard, maar
twee maanden nadat we haar gekocht hadden, begon ze te manken. Na
een hoop onderzoeken werd de diagnose klinische hoefkatrol
vastgesteld. We waren bedrogen. We hebben Iris dan een speciaal
beslag laten aanmeten en haar kruiden gegeven. Dat heeft
uiteindelijk nog wel wat geholpen, maar de ontstekingen volgden
elkaar steeds sneller op en op den duur mankte ze zelfs gewoon op de
wei. We konden nog 1ding doen en dat was de pees laten doorsnijden
om de pijn weg te nemen, maar dat hebben we niet gedaan. De
dierenarts raadde dat af omdat ze er dan geen gevoel meer in
zou hebben. Uiteindelijk hebben we van ons hart een steen moeten
maken en ik ben er nog niet goed van.
Wat ik me afvraag is : moest ik uw site eerder bezocht hebben en ik
zou Iris hebben laten behandelen, zou het dan wat uitgehaald hebben?
Ik zit nogal met een schuldgevoel. Iris was een schat van een paard ik mis haar nog elke dag.
mvg Saartje
|
|
|
Garantie |
|
In
het geval uw paard een hoefkatrolpaard is, geldt het
volgende: indien uw paard op de dag van de laatste
training op ons
trainingscentrum niet zuiver loopt, krijgt u de
trainingskosten retour.
Stuur ons een
mail.
Dit
geldt alleen voor hoefkatrolpaarden die NOOIT zijn
ingespoten in het gewricht.
Ook paarden met ARTROSE, SPAT, KISSING SPINES
etc. kunnen worden getraind onder garantie.
|
|
Naar
boven
Naar
boven
Naar
boven
|